Kommertijd

Vroeger gebeurde er in de zomermaanden weinig wereldschokkends. Te midden van het geweld van alledag trad bij het aanbreken van de maand juli een soort zomerverlet in werking, waarin de zorgeloosheid van boeren, burgers en buitenlui gewaarborgd was. Het stelde ons in staat om na een jaar lang zwoegen – of op z’n minst acte de présence geven – op kantoor, bouwplaats of andere locatie van tewerkstelling, onbekommerd te genieten van een welverdiende vakantie in binnen- of buitenland.

Lees verder

Snelle hap

Na een dag overmatig computergebruik kom ik vermoeid thuis van mijn werk. Mijn achterwerk nestelt zich heerlijk op de comfortabele bank, hoewel na een dag wegkwijnen op een ergonomische bureaustoel een betonblok ook al heel gerieflijk zou zijn geweest. Getuige de ongeopende post en ontbrekende etensluchten is mijn vrouw ook nog maar net thuis. File op de A13, laat ik mij vertellen. Het relaas is doorspekt met frustratie over medeweggebruikers die continu van rijstrook wisselen, via benzinestations de file afsnijden en hun sigarettenpeuken op de weg deponeren. Kortom, alle mannelijke automobilisten.

Lees verder

Het familiedrama

Roerloos staat Klaartje aan het hoofd van de tafel. Vanaf het mes in haar rechterhand druipen stroperige druppels bloed met korte tussenpozen op het parket. De stemmen in haar hoofd die zojuist nog aanspoorden tot haar gruweldaad zijn verstomd en hebben plaatsgemaakt voor voldaan gegniffel.

Lees verder

Shophoppen

Al tien minuten tuurt je vrouw met een holle blik naar haar geopende kledingkast. Je vrees dat er een neuraal defect is opgetreden neemt zienderogen toe. Plots ontwaakt ze uit haar trance. ‘Ik heb niets om aan te trekken’ verzucht ze. In jouw ogen doet haar kledingbestand niet onder voor een regionaal bevoorradingscentrum van C&A, maar je bent een man en zult dat wel nooit begrijpen; geshopt moet er worden en snel een beetje.

Lees verder

Vergietachtig

Aanhoudend gemekker dringt mijn oren binnen en doet me ontwaken uit mijn slaap. Het blijkt Shakira die zich een weg door de speakers van mijn wekkerradio blaat. Iets over heupen die niet liegen ofzo. Ik sla mijn kwelgeest knock-out, wrijf de slaap uit mijn ogen en stap met mijn verkeerde been uit bed. Mijn stramme, pijnlijke lijf verraadt toenemende ouderdom. Shakira heeft gelijk. Heupen liegen niet.

Lees verder

Gebit zonder einde

Quasi nonchalant plof ik neer op de bank in de huiselijk aandoende wachtkamer. Rustend tegen de armleuningen liggen roze kussentjes in de vorm van misplaatst lachende monden met onnatuurlijk witte tanden. Het verschoten leer voelt kil aan en verraadt dat mijn voorganger al langere tijd in de martelkamer aanwezig is. Snerpende geluiden van een niets ontziende tandartsboor gaan door merg en been; niet in de laatste plaats omdat ik me realiseer dat ik dadelijk ten prooi zal vallen aan hetzelfde folterwerktuig.

Lees verder

Pukkel

Ietwat ongemakkelijk zitten we aan een wankel tafeltje in een rumoerig cafeetje. In gedachten laat ik haar hobby’s en interesses nog eens de revue passeren, maar ‘beeldbewerking met Adobe Photoshop’ zit er echt niet tussen. Toch moet ze er heer en meester in zijn, getuige het verschil tussen haar gezicht en haar profielfoto. Niet dat ze lelijk is. Integendeel, als ik door mijn oogharen kijk zie ik hetzelfde, sprankelend mooie meisje met vlasblonde haren dat haar foto voorwendt. Maar die pukkel hè… Die pukkel!

Lees verder

Eetmarathon

Er was eens een Chinees biggetje, ook wel cavia geheten,
en zoals het een cavia betaamt hield hij enorm veel van eten.

Hij werd liefdevol verzorgd door een oud alleenstaand wijffie.
Nu weer eens een stukje witlof, dan weer eens een blad andijvie.

Lees verder